X
تبلیغات
رایتل
 
گریه چتر ندارد
استفاده از نوشته های این وبلاگ با ذکر نام صاحب اثر مجاز می باشد
                                                                 
سه‌شنبه 3 بهمن‌ماه سال 1391 :: 03:57 ق.ظ ::  نویسنده : مجتبی بستان پیرا

                                       این قدر بلاتکلیف موندم که می گیرم  

                                       دست های مرگ و من اما نمی میرم  

                                                  چشمام گره خورده 

                                                 بدجوری تو چشمات  

                                                  داره جدا می شه  

                                                 دست من از دستات 

                                        تکلیف و روشن کن هستی کنار من  

                                                    یا اینکه می ری تو  

                                                      از  روزگار  من  

                                                   تکلیف و روشن کن  

                                                    این جاده باریکه  

                                                    تو دست تو کبریت  

                                                     این خونه تاریکه  

                                        این قدر بلاتکلیف موندم که می گیرم  

                                        دست های مرگ و من اما نمی میرم 

                                                  چشمام گره خورده 

                                                  بدجوری تو چشمات  

                                                   داره جدا می شه  

                                                  دست من از دستات  

                                     داری می ری قبلش  کبریت و روشن کن 

                                                   وقتی نباشی تو  

                                                    این جا کنار من  

                                                    این جا بدون تو 

                                                  جنس من از چوبه  

                                                  این زندگی بی تو 

                                                  خاکسترش خوبه 

                                      این قدر بلاتکلیف موندم که می گیرم  

                                      دست های مرگ و من اما نمی میرم